Καλώς ήλθατε στο Δρακοβούνι Αρκαδίας. Mε αυτή την Ιστοσελίδα επιδιώκεται η επικοινωνία και ενημέρωση όλων των συμπατριωτών και φίλων του χωριού. Για τον εμπλουτισμό της όποιος θέλει μπορεί να βοηθήσει στέλνοντας ότι υλικό θεωρεί χρήσιμο. Επιπλέον μετά από συνεννόηση μπορεί να δοθεί σε όσους θέλουν και δυνατότητα αναρτήσεων. Για επικοινωνία: drakovouni@hotmail.com

Ιστορικά στοιχεία




ΔΡΑΚΟΒΟΥΝΙ (Γλoγοβα)

       Η ονομασία του χωριού μας είναι σλαβική και είναι συνώνυμη του δένδρου Τρικοκκιάς δένδρο με αγκάθια και άσπρα λουλούδια (περίπου όπως η άγρια αχλαδιά).
Όμως μας πληροφορεί ο συγχωριανός μας Βασίλης Επαμεινώνδα Μπαρλέτης προχωρημένος σε γνώσεις μυθολογίας και ιστορίας της περιοχής μας και όχι μόνον.
Το Δρακοβούνι, τέως Γλόγοβα το συναντάμε και με τα εξής ονόματα: Βλόγοβα, Αλόγοβα, Γλένοβα και Γλόγλοβα. Βρίσκεται στο Βόρειο τμήμα της Αρκαδίας. Μικρό και φτωχό χωριό, άγνωστο έως τον Απρίλιο του 1944 που έγινε "η μάχη της Γλόγοβας" και από τότε έγινε γνωστό σε όλη την Ελλάδα.
Τι έχουν πει όμως κατά καιρούς διάφοροι ιστορικοί, συγγραφείς και χωρογράφοι για το χωριό μας;
Το Λεύκωμα της Γορτυνίας, εκδόσεων Αφών Κοντοέ, 1937 στη σελ. 139 αναφέρει: "Το χωρίον τούτο ευρίσκεται εις τους πρόποδες του λοφίσκου Ρουπάκι, καταφύτου εξ αμπελώνων, ωνομάζετο δε πρότερον Γλόγοβα. Το νέον όνομα το έλαβεν εκ του πλησίον αυτού ευρισκομένου βουνού Δρακοβούνι. Κατά την παράδοσιν, ως πρώτοι κάτοικοι του χωριού φέρονται οι της οικογενείας Λατάνη, μετ' αυτούς δε ενεφανίσθησαν οι Γκορέοι, οίτινες αποτελούν ήδη τα 2/3 των κατοίκων και τέλος οι Κολοκοτρωναίοι, απόγονοι του στρατάρχου Θ. Κολοκοτρώνη. Εκ παραδόσεως επίσης είναι γνωστόν ότι κατ' αρχάς το χωρίον ευρίσκετο εις την τοποθεσίαν "Συλλύβδα" όπου υπάρχουν πολλά ερείπια. Κατ' άλλους ευρίσκετο εις την θέσιν "Μήλιαρι" όπου πρότινος ευρέθησαν ερείπια μεγάλου μνημείου. Το Δρακοβούνι υδρεύεται από πηγάς, έχει μονοτάξιον Δημοτικόν Σχολείον και αποτελεί ιδίαν Κοινότητα".
Επίσης, στο ίδιο βιβλίο, οι Αφοί Κοντοέ στη σελ. 128, γράφουν για τη Γλόγοβα: "Μεταξύ των προ του 1000 Χριστιανικών μνημείων είναι ο ναός της Γλογόβης (σημερινού Δρακοβουνίου) του οποίου τα τελευταία λείψανα απωλέσθησαν επί των ημερών μας. Ο Ναός ούτος οικοδομήθη επί της αυτοκρατορίας ενός των Ρωμανών και πιθανότατα με την οικονομικήν αυτού βοήθειαν".
Ωσαύτως θυμούνται οι χωριανοί μας μια επιγραφή προ της οριστικής καταστροφής και του τελευταίου τμήματος του αρχαίου αυτού ναού που έλεγε "ανεκαινίσθη επί Αυτοκράτορος Ανδρονίκου".
Επίσης ο Ν. Π. Μπούμπουλης στο βιβλίο του Μνήμες από το Βαλτεσινίκο και τα γύρω χωριά, στη σελ. 522 γράφει: "Αν κρίνωμε από τας περισωθείσας εις Γορτυνίαν βυζαντινάς εκκλησίας, συμπεραίνουμε ότι ήσαν μικρές εκκλησίες των χωριών μας. Μόνον για τον βυζαντινόν Ναόν της Γλόγοβας (Δρακοβούνι) δώρον αυτοκράτορος τινός των Ρωμανών, υπάρχει η παράδοσις ότι ήτο μεγάλος, αλλά ο ναός αυτός ήτο θύμα προηγουμένων εχθρικών καταδρομών ή του χρόνου".
Όλα αυτά μας βάζουν σε σκέψεις και προβληματισμούς. Τι το ξεχωριστό είχε το χωριό μας για να ασχοληθούν οι Αυτοκράτορες του Βυζαντίου με τη Γλόγοβα;
Ωσαύτως ο Ιερώνυμος Βογιατζής, ιστορικός, τοποθετεί την Αρκαδικήν Νώνακριν εις την Γλόγοβα και λέει ότι "υπάρχουν υπολείμματα αρχαίας πόλεως ήτις ήτο ίσως η Νώνακρις, ουχί η Νώνακρις η προς δυσμάς Φενεού παρά τη οποία είναι υψηλός κρημνός, εξ ού έσταζε το ύδωρ της Στυγός".
(Περιοδικόν Βύρων, 1874, σελ. 108)
Την ίδια άποψη έχει και ο Νικ. Παπαχατζής στα Αρκαδικά του Παυσανία (εκδόσεων Ελευθερουδάκη). "Αυτή η Νώνακρις ήταν διαφορετική από τη γνωστή πολίχνη της Φενεάτιδος, παρά τα ύδατα της Στυχός" (σελ. 303 υποσημ. 4).
Ο Παυσανίας στα "Αρκαδικά" δεν αναφέρει τίποτε για το χωριό μας και για τα γειτονικά χωριά, αναφέρεται όμως ιδιαίτερα στα ονόματα τριών κωμών, στης Καλλίας, της Δίποινας και της Νώνακρις. Οι τρεις αυτές κώμες συναποτέλεσαν την αρχαίαν αρκαδική Τρίπολη της οποίας οι κάτοικοι πήραν μέρος στον αποικισμό της Μεγαλόπολης. "Προσεγένετο δε και Τρίπολις ονομαζομένη Καλλία και Δίποινα και Νώνακρις".
Έτσι ο Ιερώνυμος Βογιατζής τοποθετεί την Καλλία στη Γλανιτσιά (θέση Αγία Παρασκευή), τη Δίποινα στην Κερπίνη και την Νώνακρι στο Δρακοβούνι.
(Περιοδικό Βύρων, Ιερωνύμου Βογιατζή, σελ. 105).
Την ίδια ακριβώς τοποθέτηση κάνει και ο Π. Παπαζαφειρόπουλος στο βιβλίο Μεθυδριάς, εκδ. 1883, σελ. 8.
Αυτά βρήκα σε ιστορικά κείμενα για τη Γλόγοβα. Εκείνο όμως που θα βοηθήσει να επιβεβαιωθούν τα ιστορικά κείμενα, οι παρατηρήσεις και οι διάφορες απόψεις των ειδικών είναι οι ανασκαφές που πρέπει να γίνουν εκεί που υπάρχουν μνημεία και όπου οι κάτοικοι έχουν εντοπίσει, σε διάφορα σημεία του χωριού μας, τάφους λιθόκτιστους και άλλα στοιχεία. Έτσι θα αποκαλυφθούν τα μυστικά του χωριού μας.
Κατά καιρούς έχουν γίνει ενέργειες από μέρους μου για να γίνουν ανασκαφές ώστε να έλθουν στο φως τα μυστικά που κρύβει το χωριό μας μέχρι στιγμής όμως, χωρίς αποτέλεσμα.
Την ιστορία της περιοχής κατά τους πρώτους 7 μ.Χ. αιώνες καλύπτει πυκνό σκοτάδι. Είναι η εποχή του τέλους της Ρωμαιοκρατίας, της εξάπλωσης του Χριστιανισμού και κατόπιν της Βυζαντινής κυριαρχίας. Για τη Ρωμαιοκρατία δεν έχουμε στοιχεία χρήσιμα. Τον Χριστιανισμό δέχτηκαν οι κάτοικοι σ' αυτό το διάστημα, αλλά σ' άγνωστη ακριβώς εποχή, πάντως τελευταίοι στην Πελοπόννησο. Το 451 είχαν γίνει Χριστιανοί οι Αρκάδες ("Επετηρίς Εταιρείας Βυζαντινών Σπουδών", έτος Κ - 1950, σελ. 220). Το 775 μ.Χ. πέθαναν πολλοί στην Κωνσταντινούπολη από φοβερή επιδημία κα ι όταν ο Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Ε' κάλεσε απ' όλη την Αυτοκρατορία όσους θέλουν να μετοικήσουν στην Πόλη, για να γίνει πάλι ισχυρή, πήγαν εκεί πολλοί κι από την περιοχή της Τρίπολης για να γλιτώσουν τις βαρβαρικές επιδρομές και καταπιέσεις.

Αριστείδης Δηµόπουλος
Νέα Σµύρνη
 

ΝΩΝΑΚΡΙΣ

Ο Παυσανίας στα "Αρκαδικά" μας αναφέρει τα ονόματα τριών κωμών, της Καλλίας, της Δίποινας, και της Νώνακρης.
Οι τρεις αυτές κώμες συναποτέλεσαν την αρχαία αρκαδική Τρίπολη, της οποίας οι κάτοικοι πήραν μέρος στον οικισμό της Μεγαλόπολης.
"Προσεγένετο δε και Τρίπολις ονομαζομένη Καλλία, Δίποινα και Νώνακρις". (Παυσανίας Η', 27, 4 και 7).
Από όσα λέει ο Παυσανίας στο βιβλίο του για την Αρκαδία, οι κώμες αυτές βρίσκονταν στο τμήμα εκείνο της Αρκαδίας που δεν επισκέφθηκε. (Τα χωριά Δρακοβούνι Κερπινή, Γλανιτσιά, Βαλτεσίνικο) και δεν είχε σκοπό να επισκεφθεί διότι αυτή η περιοχή ήταν έρημος και γεμάτος θηρία. Αυτά μας λέει ο Παυσανίας.
Οι νεότεροι ιστορικοί και συγγραφείς μας πληροφορούν πιο συγκεκριμένα.
Έτσι, π.χ. ο Ιερώνυμος Βογιατζής που έκανε πρώτος συστηματικό αρχαιολογικό περίπατο στη Γορτυνία, τοποθετεί την Καλλία στη Γλανιτσιά, (θέση Αγία Παρασκευή) τη Δίποινα στην Κερπινή και τη Νώνακρη στο Δρακοβούνι. (Βλέπε στο περιοδικό "Βύρων", Ιερώνυμου Βογιατζή "Περιηγήσεις κατά την επαρχίαν Γόρτυνος σ. 105). 
Επίσης ο Ιερώνυμος Βογιατζής λέει συγκεκριμένα για την Νώνακρη στην Γλόγοβα ότι "υπάρχουν υπολείμματα αρχαίας πόλεως" (Περιοδικό "Βύρων" 1874, σελ. 108). Την ιδίαν ακριβώς τοποθέτηση κάνει και ο Π. Παπαζαφειρόπουλος (Π. Παπαζαφειρόπουλου Μεθυδρίας 1888, σελ. 8).
Μάλιστα, ο Ιερώνυμος Βογιατζής είναι τόσο πολύ βέβαιος ότι οι τρεις αυτές κώμες βρίσκονταν στην περιφέρεια του άλλοτε Δήμου Κλείτορος ώστε είχε προτείνει ο δήμος Κλείτορος να μετονομαστεί σε "δήμον Τριπόλεως" και να έχει σφραγίδα που θα φέρει ως έμβλημα τη μορφή του Πανός (Περιοδικό"Βύρων" σελ. 362).
Ο Νικ. Παπαχαντζής λέει στα Αρκαδικά του Παυσανία: (Εκδόσεων Ελευθερουδάκη). Αυτή η Νώνακρις ήταν διαφορετική από τη γνωστή πολίχνη της Φενεάτιδος, παρά τα ύδατα της Στυγός (σελ. 303 υποσημ. 4).
Ο Στράβων (66 π.Χ. - 25 μ.Χ.) με λύπη του διαπίστωσε πως στις πόλεις αυτές υπάρχουν μόνον τα ίχνη τους. Υπήρχε ελάχιστη ζωή. Τονίζει επίσης ότι υπήρχαν ωραία άλογα και μιλάει για τους "ιπποβάτους όλους που εκτρέφονται στην ερημωμένη σχεδόν περιοχή".
Εκείνο όμως που θα βοηθήσει για να επιβεβαιωθούν τα ιστορικά κείμενα, οι παρατηρήσεις και οι διάφορες απόψεις των ειδικών, είναι οι ανασκαφές που πρέπει να γίνουν εκεί που υπάρχουν μνημεία και όπου οι κάτοικοι έχουν εντοπίσει σε διάφορα σημεία.
Οι πιθανότερες θέσεις εδώ είναι α) από την παλιά βρύση έως τον Άγιο Γεώργιο διότι εδώ έχουν βρεθεί λιθόκτιστοι τάφοι με μικρά σπαθάκια όπως επιβεβαιώνει ο κύρος Γεώργιος Παπαδόγιαννης, όταν ήταν μικρό παιδί (εν ζωή σήμερα που γράφονται αυτές οι πληροφορίες 16.10.2016) και ο  Αθανάσιος Κολοκοτρώνης (Μπουκουροθανάσης).
Επίσης στην ίδια περιοχή όταν έσπερνε, βρήκε τέτοιο λιθόκτιστο τάφο με σπαθάκια και του έκανε εντύπωση το μέγεθος του νεκρού . Έλεγε χαρακτηριστικά "τα καλάμια του (κνήμες) ήταν τεράστιες κοντά στο ένα μέτρο".
Προς ανατολάς της θέσεως αυτή σε έναν από τους λόφους προς Αγρίδι πρέπει να ήταν Κάστρο. Τώρα το λέμε Παλιόκαστρο και υπάρχουν σκόρπιες μεγάλες πέτρες. 
Άλλη πιθανή τοποθεσία είναι στη θέση Κερνίτσα ακριβώς απέναντι από το χωριό μας, όπου υπάρχουν και εκεί ανάλογα ευρήματα, λιθόκτιστοι τάφοι και υπάρχουν μέχρι σήμερα.


Αριστείδης Δημόπουλος
Νέα Σμύρνη


 
ΚΕΡΝΙΤΣΑ ΤΗΣ (ΓΛΟΓΟΒΑΣ) ΔΡΑΚΟΒΟΥΝΙΟΥ

 Παραθέτω σχετική έρευνα για την Κερνίτσα της Γλόγοβας (Δρακοβουνίου)
Ο κ. Σαγιάς αναφέρει και δημοσιεύει στο περιοδικό "Η ΓΕΝΕΤΕΙΡΑ" σελ. 47.
"Για μας, με την έρευνα και την ιστορική αξιολόγηση,  που κάναμε, για την ΚΕΡΝΙΤΣΑ (ΤΗΣ ΓΛΟΓΟΒΑΣ) ΔΡΑΚΟΒΟΥΝΙΟΥ, η απάντηση είναι ότι πρόκειται για τη γνωστή μεσαιωνική πόλη Κερνίτσας Αρκαδίας, με τις δώδεκα συνοικίες και τους ισάριθμους ναούς της. Διότι αν υπήρχε μεσαιωνική πόλη Κερνίτσας εις Καλάβρυτα και Αιγιαλεία το έτος 1388 ασφαλώς θα ήταν γνωστή, ή έστω λείψανα αυτής θα υπήρχαν κάπου εις Αιγιαλείαν. Δυστυχώς όμως, σύμφωνα με τις ιστορικές μαρτυρίες, τις αποδείξεις και τα συμπεράσματα δεν υπήρξε τέτοια πόλις.
Υπάρχει όμως ανάμεσα στα χωριά Γλόγοβα (Δρακοβούνι) και Τοπόριστα (Θεόκτιστον) της Αρκαδικής Γορτυνίας και δυτικά αυτών, τοπωνύμιο με ονομασία Κερνίτσα το οποίο περιέχει και μεσαιωνικά λείψανα οικισμού και η Κερνίτσα όμως αυτή ήταν εντός του γεωγραφικού χώρου της μητροπόλεως Π. Πατρών. Πρέπει να αναφέρω ότι και στα δύο ανωτέρω χωριά υπήρχαν δυο χριστιανικοί Βυζαντινοί ναοί οι οποίοι κατεστράφησαν από αμέλεια στις πρώτες δεκαετίες του αιώνα μας! (1900).
Έπειτα από όλα όσα προαναφέραμε υπάρχει το ερώτημα ποιος έκανε τη μεταφορά της Επισκοπικής Έδρας από τ ην Κερνίτσα Αρκαδίας στην Αιγιαλεία και τα Καλάβρυτα; Οι Φράγκοι ή η μητρόπολη Παλαιών Πατρών; Τότε η Γλόγοβα, στον χωρισμό Πελοποννήσου (το 1388 μεταξύ Φράγκων και Παλαιολόγων) υπήγετο στην Πάτρα, την Ηγεμονία της Αχαΐας. Ιστορικά, είναι γνωστή η ύπαρξη της Επισκοπής Κερνίτσης από το έτος 1213 έως το έτος 1830-36 μ.Χ. Πιστεύουμε όμως πως η ζωή της αρχίζει κατά δύο αιώνες νωρίτερα. Η έρευνά μας συνεχίζεται.
Στη θέση λοιπόν της Κερνίτσης της Γλόγοβας όλοι οι κάτοικοι της Γλόγοβας γνωρίζουν και έχουν βρει στα κτήματά τους τάφους λιθόκτιστους και άλλα κτίσματα που για όλους εμάς είναι πίστης πως εδώ υπήρχε η μεσαιωνική πόλη της Κερνίτσης. Κείνο που χρειάζεται όσο είναι ακόμη καιρός, είναι η αρχαιολογική σκαπάνη.
Υπάρχουν και πολλοί θρύλοι που λέγονται ακόμη στη Γλόγοβα και στη μονή:
"Πώς η εικόνα έφυγε από την Κερνίτσα της Γλόγοβας και πήγε στο μοναστήρι της Κερνίτσας, μάλιστα την έβλεπαν οι Γλογοβίτες. Επίσης κάποτε χάθηκαν τρία μουλάρια από το μοναστήρι και βρέθηκαν στην Κερνίτσα της Γλόγοβας" και άλλα πολλά. Πάντως στους θρύλους και τα τοπωνύμια κρύβεται μια ιστορική αλήθεια. Ακόμη, βλέποντας από το μοναστήρι στην βόρεια πλευρά προς τα κάτω, υπάρχει ένα καλύβι εκεί, το λένε στη Γλογοβίτσα. Νομίζω πως και αυτό πρέπει να συνδέεται με τη Γλόγοβα.
Ο κύριος Σαγιάς με γραπτές μαρτυρίες του λέει πως οι κάτοικοι της Κερνίτσης και κατά το σιγκέλιο της Μονής Μεγάλου Σπηλαίου μετοίκησαν στο όρο "Προυσίκο" σημερινό Ρουσίκο που εκεί κοντά υπήρχε και εκκλησία του Αποστόλου Ανδρέα". Τώρα οι μαρτυρίες των χωριανών μας λένε πως στο Ρουσίκο και συγκεκριμένα στης παπαδιάς τη λακούλα υπήρχε υδραγωγείο κτισμένο με κουρασάνι.
Επίσης στην παλιά βρύση του χωριού μας υπάρχει τοποθεσία και λείψανα ναού του Αγίου Ανδρέα, λέγεται μάλιστα στο σημείο αυτό κάθισε να ξαποστάσει και να ποιεί νερό ο Απόστολος Ανδρέας, ερχόμενος από Αχαΐα και πηγαίνοντας για Βαλτεσικό (Ελληνικά) να διδάξει τον χριστιανισμό. Ο δρόμος από το Φιλέϊκο Γεφύρι είναι η μόνη οδός που συνέδεε την Αχαΐα με Αρκαδία είναι αυτός (από τους πολέμους).
Άλλες μαρτυρίες:
Στο βορειοδυτικό σημείο της Μονής Κερνίτσης που γειτνιάζει με το ανατολικό δικό μας Ρουσίκο υπάρχουν λείψανα πόλεως ονόματι Κερνίτσα (που από αυτήν την πόλη πήρε το όνομά της η Μονή Κερνίτσης). Η πόλη αυτή ιδρύθηκε στο Μεσαίωνα ίδια εποχή που αναφέρει το Συγκέλιον Μεγάλου Σπηλαίου όπως μας πληροφορεί ο ερευνητής Σαγιάς πως οι κάτοικοι της Κερνίτσας της Γλόγοβας (Δρακοβουνίου μετοίκησαν στο όρος "Προυσίκο").
Την επιβεβαίωση φέρνουν στο φως της πραγματικότητος μόνον οι ανασκαφές.
Όλα αυτά μας πείθουν πως εδώ είναι η ΚΕΡΝΙΤΣΑ. Θέλουμε λοιπόν την αρχαιολογική σκαπάνη να επιβεβαιώσει.

Αριστείδης  Δημόπουλος
Νέα Σμύρνη





                                                    
                                                      ΚΛΕΙΤΩΡ

α) Η ΠΡΩΤΗ ΟΝΟΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΜΑΣ. ΜΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΚΛΕΙΤΩΡ ΤΟ 1836
β) ΚΑΙ Η ΠΡΩΤΗ ΟΝΟΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΔΙΚΟΥ ΜΑΣ ΧΕΙΜΑΡΟΥ

Με την πρώτη διοικητική οργάνωση της Ελλάδας και δυνάμει Διατάγματος δημοσιευθέντος εις στο υπ' αριθ. 80 Φύλλον Εφ. Κυβερνήσεως έτους 1836, καθωρίσθη ο γενικός πίναξ των δήμων και κοινοτήτων του Κράτους. Εις δε το υπ' αριθ. 2 παράρτημα σελίς 15 της ιδίας Εφημερίδος, ιδρύθησαν συν τοις άλλοις και οι δήμοι "Μολοττού" με πρωτεύουσαν το Βαλτεσινίκον, περιλαμβάνων τα χωρία Κερπινή και Γλανιτσιά και με δήμαρχον τον Γεώργιον Μπούμπουλη και εισπράκτορα τον Σωτ. Οικονομόπουλο, και ο δήμος "Κλείτορος" περιλαμβάνων τα χωρία Καρνέσι, Τοπόριστα, Γλόγοβα, Αγρίδι, με πρωτεύουσαν το Καρνέσι και δήμαρχον τον Α. Αλεξόπουλον και εισπράκτορα τον Α. Καραπίπαν. Όμως δια Διατάγματος της 17 Αυγούστου  1840, δημοσιευθέντος εις το υπ' αριθ. 5 του 1841 φύλλον Εφημερίδος Κυβερνήσεως (σελίς 34), ο δήμος του Μολοττού συνεχωνεύθη με τον δήμον Κλείτορος, μετονομασθείς εις δήμον Κλείτορος με πρωτεύουσαν την Τοπόρισταν, μεταφερθείσης μεταγενεστέρως της πρωτευούσης του δήμου Κλείτορος εις Βαλτεσινίκον.
Φαίνεται ότι οι Βαυαροί τη βοηθεία των Ελλήνων, ή οι Έλληνες τη βοηθεία των Βαυαρών, οι δώσαντες τα ονόματα εις τους πρωτοϊδρυθέντας δήμους, συνεβουλεύοντο εκτός των Ελληνικών πηγών, τας Ευρωπαϊκάς ερμηνευτικάς τοιαύτας και κατέληξαν να δώσουν την ονομασίαν "Μολοττού" και "Κλείτορος" εις τους δήμους, οίτινες περιέλαβον τα χωρία τα ευρισκόμενα γύρω στον χείμαρρο που κινάει από το Βαλτεσινίκο, προχωρεί προς την περιφέρεια Κερπινής, εκείθεν προς την περιφέρειαν της Γλόγοβας, εκείθεν προς την περιφέρειαν της Τοπόριστας για να χυθεί στον Λάδωνα ποταμόν. Τον χείμαρρον αυτόν, ο εκ Καλαβρύτων Γυμνασιάρχης Γ. Παπανδρέου, τον ονομάζει Τοποριστέϊκο ποτάμι (Ιστ. Καλαβρύτων, σελ. 9), ενώ ο Νουχάκης στη χωρογραφία του (σελίς 644) τον ονομάζει "Γλογοβίτικο".

Ο Ενετός Γεωγράφος του 15ου αιώνος, καθώς φαίνεται από τα γραφόμενά του, τον ονόμασε "Μολοσσόν" (A. PACIFICO "BGREVE DESCRIZZIONE GEOGRAFICA DEL PELOPONESO O MOREA".

Τα βουνά μας εδώ συνεκέντρωναν πολιτισμένας κοινωνίας χιλιετηρίδας προ Χριστού. Ο Παυσανίας γράφοντας ότι ο Κέκρωψ και ο Λυκάων ήσαν σύγχρονοι, μας μεταφέρει πέραν του έτους 1700 π.Χ. Ο Λυκάων ήτο υιός του Πελασγού για τον οποίον ο ποιητής Άσιος είχε γράψει σχετικώς ότι "η μαύρη γη εγέννησε στα ψηλόμορφα βουνά τον ισόθεο Πελασγό για να δημιουργηθεί το ανθρώπινο γένος". ( Ο Άσιος ήτο Σάμιος ποιητής ζήσας τον 6ον π.Χ. αιώνα).
Πέραν τούτων, ο Ιστορικός Ηρόδοτος "Κλειώ 146" βεβαιώνει ότι στην  Αρκαδία κατά την μακρυνήν αρχαιότητα, κατώκουν Μολοσσοί και Πελασγοί και μολονότι δεν καθορίζει ακριβέστερον τα κατοικούμενα υπ' αυτών διαμερίσματα της χώρας, όμως ημείς συνδυάζοντας την ύπαρξιν εδώ των Πελασγικών τειχών της Αγίας Παρασκευής Βαλτεσινίκου - Γλανιτσιάς και των Πελασγικών τειχών της Κερπινής προς τα υπό του Ηροδότου διηγούμενα συμβάντα, αγόμεθα εις το συμπέρασμα ότι Πελασγοί και Μολοσσοί κατώκουν εδώ γύρω στα χωριά μας και ευλόγως οι νεώτεροι Έλληνες ονόμασαν δήμον Μολοττών, τον εις όν υπήγαγον τα χωριά Βαλτεσινίκον, Γλανιτσιά, Κερπινή, δηλαδή τα γύρω του ποταμού Μολοσσού χωρία.
Βάσει λοιπόν και της νεωτέρας πληροφορίας του PACIFICO, θα έπρεπε να ονομάσουμε τον δικό μας χείμαρρο "Μολοσσόν".
           

Αριστείδης  Δημόπουλος
Νέα Σμύρνη




                                          

ΔΗΜΟΣ ΚΛΕΙΤΟΡΟΣ
(Επανίδρυση του Δήμου - Ιστορική διαδρομή
από την πρώτη του ίδρυση μέχρι σήμερον) 

 Βάσει λοιπόν και της νεωτέρας πληροφορίας του PACIFICO, θα έπρεπε να ονομάσουμε τον δικό μας χείμαρρο "Μολοσσόν".

"Με την πρώτη διοικητική οργάνωση της Ελλάδος και δυνάμει διατάγματος δημοσιευθέντος εις του υπ' αριθ. 80 φύλλον Εφ. της Κυβερνήσεως του έτους 1836, καθωρίσθη ο γενικός πίνακας των Δήμων και Κοινοτήτων του Κράτους.
Εις δε το υπ' αριθ. 2 Παράρτημα σελίς 15 της ιδίας Εφημερίδος ιδρύθησαν εκτός των άλλων Δήμων και οι Δήμοι "ΜΟΛΟΤΤΟΥ" και "ΚΛΕΙΤΩΡΟΣ".
Ο Δήμος "Μολοττού" με πρωτεύουσα το Βαλτεσινίκο, περιελάμβανε και τα χωριά Κερπινή και Γλανιτσιά με Δήμαρχον τον Γεώργιον Μπούμπουλην και Εισπράκτορα τον Σωτ. Οικονομόπουλον.
Ο Δήμος "Κλείτωρος" περιελάμβανε τα χωριά Καρνέσι, Τοπόριστα, Γλόγοβα και Αγρίδι, με πρωτεύουσα το Καρνέσι, Δήμαρχον τον Α. Αλεξόπουλον και Εισπράκτορα τον Α. Καραπίπαν.
Όμως δια Διατάγματος της 17 Αυγούστου 1840 δημοσιευθέντος εις το υπ' αριθ. 5 του 1841 Φύλλον Εφημερίδος Κυβερνήσεως (σελ. 34) ο Δήμος "Μολοττού" συνεχωνεύθη με τον Δήμον "Κλείτωρος" μετονομασθέντος εις Δήμον "Κλείτωρος" με πρωτεύουσαν την Τοπόρισταν, μεταφερθείσης μεταγενεστέρως της πρωτευούσης του Δήμου "Κλείτωρος" εις Βαλτεσινίκο.
Οι Δήμοι του Ελληνικού Κράτους που ιδρύθηκαν με το νόμο του 1836 διελύθησαν με τον νόμο ΔΝΖ/1912 και μεταβλήθηκε το σύστημα της τοπικής αυτοδιοικήσεως.
Καταργήθηκαν οι Δήμοι και κάθε χωριό που αριθμούσε πάνω από 300 κατοίκους αποτέλεσε ξεχωριστή κοινότητα. Κατά συνέπεια όλα τα χωριά που αποτελούσαν το Δήμο "Κλείτωρος" έγιναν ξεχωριστές Κοινότητες και έχουμε πάλι τις Κοινότητες Βαλτεσινίκο, Γλανιτσιά, Κερπίνη, Γλόγοβα, Τοπόριστα, Καρνέσι και Αγρίδι.
Έτσι φθάσαμε μέχρι σήμερα αφού πρώτα ορισμένα από τα χωριά μας άλλαξαν ονομασία την δεκαετία του 1930. Η Γλανιτσιά έγινε Αμυγδαλέα, η Γλόγοβα Δρακοβούνι, η Τοπόριστα Θεόκτιστο και το Καρνέσι Πράσινο. 
Επίσης, με την αλλαγή των ονομάτων των Κοινοτήτων την δεκαετία του 1930, η Νομαρχία ήθελε να δώσει στην Γλόγοβα το όνομα Νώνακρις, αλλά ο τότε Πρόεδρος (Μιχαλόγιαννης - Ιωάννης Σταματόπουλος), αντέδρασε λέγοντας "δεν θα ονομάσω το χωριό μου Ακρίδα" και έτσι πήρε το όνομα Δρακοβούνι από το δικό μας βουνό Δρακοβούνι.
Τώρα με το νόμο "ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ" επανιδρύεται ο Δήμος "Κλείτωρος" και περιλαμβάνει, εκτός από τα πρώτα χωριά Βαλτεσινίκο, Αμυγδαλιά, Κερπινή, Δρακοβούνι, Θεόκτιστο, Πράσινο, Αγρίδι και άλλα δυο χωριά την Ξεροκαρύταινα και την Ποδογορά με πρωτεύουσα την Αμυγδαλέα και πρώτο Δήμαρχο εκλεγμένον τον κ. Λεωνίδα Γ. Δασκαλόπουλο από την Κερπινή.
Λένε πως έτσι θα είναι καλύτερα για τη λειτουργία και την εξυπηρέτηση των κατοίκων της περιοχής. Εγώ δεν γνωρίζω, εκείνο που γνωρίζω είναι πως για έδρα του Δήμου καθαρίστηκε το πιο ακραίο χωριό ενώ θα μπορούσε να είναι το κεντρικότερο, δηλαδή το ΔΡΑΚΟΒΟΥΝΙ.

ΑΜΥΓΔΑΛΙΑ - ΚΕΡΠΙΝΗ - ΔΡΑΚΟΒΟΥΝΙ

Τρεις Κοινότητες της βόρειας Γορτυνίας όπου είναι απαραίτητη επειγόντως η αρχαιολογική σκαπάνη πριν ο χρόνος εξαφανίσει ό,τι ακόμη έχει απομείνει.
1) Κοινότης Γλανιτσάς, Αγλανιτζιάς - Γλανιτζιάς, Σταυροκκλησίου, Αμυγδαλέας, Μυγδαλιάς (Καλλία).
2) Κοινότης Μονάστρας, Κερπινής (Δίποινα).
3) Κοινότης Γλόγοβας, Βλόγοβας, Αλόγοβας, Δρακοβουνίου, Γλένοβας, Γλόγλοβας (Νώνακρις).
Με αυτά τα ονόματα συναντάμε αυτές τις κοινότητες της βόρειας Γορτυνίας μετά την περιοδεία του Παυσανία, διότι ούτε ο Στράβων, ούτε ο Παυσανίας αναφέρονται σε αυτές τις κοινότητες λεπτομερώς. Ο Παυσανίας λέει πως μαζί με άλλες 37 πόλεις που μετοίκησαν στην νέα πόλη, Μεγαλόπολη, "προσήλθεν και Τρίπολις: Καλλία, Δίποινα και Νώνακρις". Με αυτό συμφωνούν και μεταγενέστεροι ερευνητές και ιστορικοί.
Πρέπει λοιπόν πριν είναι αργά, η Αρχαιολογική Υπηρεσία να καταγράψει, όχι μόνον εδώ στις τρεις κοινότητες αλλά σε όλη την εγκαταλελειμμένη Γορτυνία, τοποθεσίες αρχαιολογικού ενδιαφέροντος και να είστε σίγουροι πως θα βρεθούν πραγματικοί αρχαιολογικοί θησαυροί.


Αριστείδης  Δημόπουλος
Νέα Σμύρνη









Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου